niego częściej. To, co zaczęło się jako chłodna i niepewna wymiana zdań, stopniowo złagodniało. Ich rozmowy ciągnęły się z minut do godzin. Czasami słyszałem jej śmiech, początkowo niezręczny, potem bardziej naturalny, swobodniejszy.
Śmiech. Tak długo nie pojawiał się w rozmowach na jego temat.
W końcu stało się to, co nieuniknione. Spotkali się twarzą w twarz.
Uśmiechnięty nastolatek | Źródło: Mid-term
To nie było spotkanie wypełnione łzami i przeprosinami. Nie, było spokojne. Ostrożne. Ojciec i córka siedzieli naprzeciwko siebie w kawiarniach lub lodziarniach, które nie wiązały się z żadnymi wspomnieniami. Wybierali miejsca, które nie przypominałyby im o latach, za którymi tęsknili.
Rozmawiali. Na początku o drobnostkach. Szkoła. Muzyka. Książki.
Poi, questioni più profonde. Ero tenuto in disparte, a osservare da bordo campo. Premuroso. Cauto. Ma stranamente sollevato.
Susie poneva le domande difficili. Non si tirava indietro.
“Perché te ne sei andato?”
“Amavi tua madre?”
“Hai pensato a noi?”
Non ho mai chiesto
Per continuare a leggere, clicca su ( SUCCESSIVA 》) qui sotto!
